Witamy na stronie Air Italy Polska

PRZYJAZNY URZĄD PO POLSKU

Narzekamy na biurokrację oraz przewlekłe procedury w polskich urzędach. Przy okazji wyborów padają deklaracje walki z biurokracją i tworzenia przyjaznej administracji publicznej. Wychodząc naprzeciw tym tendencjom, Urząd Lotnictwa Cywilnego, wydając zezwolenia na loty, będzie jedynie domniemywał, czy zaistniały przesłanki konieczne do ich wydania, rezygnując z ich udokumentowania. W ten sposób uprości całą procedurę, czyniąc ją badziej przyjazną dla petenta.

Art. 195 ust. 1 Ustawy z dnia 3 lipca 2002r. Prawo lotnicze (Dz.U. 2006, Nr 100, póź. 696 z póź. zm.) definiuje kryteria, tylko i wyłącznie po których łącznym spełnieniu ULC może wydać konkretne zezwolenie na loty poza Europejski Obszar Gospodarczy dla przewoźników niekoncesjonowanych w Polsce. Wymogiem określonym w pkt 2 art. 195 pkt 1 jest weryfikacja, iż „polscy przewoźnicy lotniczy korzystają w państwie obcego przewoźnika z podobnych praw lub uzyskują inne wzajemne korzyści". W związku z brzmieniem tegoż przepisu, ULC powinien badać, czy występują w konkretnej sprawie zasady wzajemności, tj. czy polski przewoźnik ma możliwość skorzystania w państwie obcego przewoźnika, który ubiega się o zezwolenie, z praw podobnych do tych udzielanych obcemu operatorowi na terenie RP.

Jak ULC ten obowiązek realizuje?

W treści pisma otrzymanego z Ministerstwa Infrastruktury w dniu 31 sierpnia 2009 roku (TL3J-053-17/4/2009 DOC.: 929012) czytamy, iż „z przekazanego przez ULC stanowiska w przedmiotowej sprawie wynika, iż informacje o potencjalnych problemach w zakresie przewozów na zasadzie przywileju piątej wolności z państw UE dotarły do urzędu po raz pierwszy - pomimo formalnych zapytań w tej kwestii - w formie wiadomości prasowych. Należy zatem domniemywać, iż brak dotychczas formalnych zgłoszeń krajowych operatorów oznacza, że polscy przewoźnicy mają możliwość konkurowania w Europie."

W swym piśmie z dnia 19 marca 2010 roku (ULC-LER-2/0851-0001/01/10) ULC „uprzejmie prosi o przedstawienie informacji nt. ewentualnych problemów związanych z uzyskiwaniem w obcych państwach członkowskich UE, Konfederacji Szwajcarskiej, Norwegii, Islandii i Liechtensteinu) stosownych zgód na wykonywanie przewozów lotniczych. Prosimy w szczególności o informacje, które władze lotnicze stosują wobec Państwa procedurę ‘non-objection"". ULC wzywa do przedstawiania sobie ww. informacji oraz dowodów stosowania procedury ‘non-objection", stwierdzając jednocześnie, iż „brak informacji traktowany będzie jako brak problemów z uzyskiwaniem zgód oraz niestosowanie wobec Państwa przez obce państwa procedury „non-objection"".

Z cytowanych treści wynika, iż ULC przyjmuje domniemanie, że zasada ta jest respektowana, podczas gdy przepis cytowanej na wstępie ustawy wyraźnie nakłada na ULC jako urząd państwowy obowiązek czynnego dokonania sprawdzenia istnienia tejże przesłanki i wydania zezwolenia tylko i wyłącznie po stwierdzeniu, że ona rzeczywiście istnieje. W tym miejscu należy podkreślić, że gdyby ustawodawca przewidywał możliwość posłużenia się przez ULC zasadą domniemania, zawarłby stosowny przepis pozwalający na to w Ustawie Prawo lotnicze. Cytowany jednakże art. 195 wyraźnie stanowi, że pozwolenie może być wydane jedynie przy łącznym wystąpieniu  wszystkich określonych w nim przesłanek, a zatem ULC jest zobligowany przez ten przepis do sprawdzenia, czy rzeczywiście one występują. Nie może się opierać jedynie na domniemaniach, bowiem w ten sposób łamie prawo.

Stanowisko powyższe przedstawił Pan Poseł PO Stanisław Lamczyk, członek Komisji Infrastruktury w treści swej interpelacji poselskiej skierowanej do Ministra Infrastruktury za pośrednictwem Marszałka Sejmu RP.

Jednakże jeśli przyjąć założenie, iż ULC chce realizować wymogi prawne poprzez domniemanie, to czy możemy również przyjąć, iż rozszerzy obszar „domniemywania"? Można byłoby np. ograniczyć ze strony ULC liczbę audytów, inspekcji, weryfikacji dokumentów itp. opierając się na domniemaniu, że wymogi określone w przepisach są spełniane przy braku przeciwnych informacji, stosując jedynie zapytania. Co więcej, może przewoźnicy lotniczy i inne podmioty podlegające ULC również zwrotnie mogliby stosować „domniemanie" względem urzędu, np. składając różne wnioski i dokumenty domniemując, iż zostają zaakceptowane? Pozwoliłoby to na wymierne oszczędności w ULC, który wówczas nie musiałby już forsować dodatkowego podatku w postaci 3-4 zł doliczanych do ceny każdego biletu lotniczego celem finansowania rosnących kosztów swojej działalności?